Xandra van der Eijk onderzoekt in hun werk de invloed van de technosfeer op het (niet-)levende ecosysteem. Dit doet hen door eco-kritische verhalen te vertellen vanuit het perspectief van niet-menselijke soorten en niet-levende dingen. In hun nieuwste werk Mother of Pearl betreden we een ruimte waar lege mosselen, ingesloten in glas, lijken te zweven. Een klein lichtje verlicht hun parelmoeren huid, waarbij de aandacht wordt gevestigd op parelvorming: het resultaat van de zelfverdedigingstactiek van de mossel. Wanneer ze worden binnengedrongen door een onbekende substantie, kapselen ze de indringer in een bio-geo laag van parelmoer. Ze blijven dit doen totdat ze sterven, waarbij de vervuiler in de schelp wordt opgenomen. Mosselen zijn van vitaal belang voor een rivierecosysteem, omdat ze water kunnen filteren met een verbazingwekkende snelheid. Tegelijkertijd maakt dit hen extreem kwetsbaar, aangezien elke stof in het water door hun lichaam, hun ruimte gaat. Door hun lange levensduur is hun achteruitgang niet direct merkbaar. Toch, wanneer de oude generatie sterft zonder dat er een nieuwe generatie volgt, stort het rivierecosysteem in als een kaartenhuis.
Research, concept en production: Xandra van der Eijk
In opdracht van Zone2Source
