De installatie van Nikki Hock bestaat uit zelf gecreëerde lichtbronnen als stroboscopen, LEDs en lasers. Het oogt als een object uit een dystopische filmset, door draden die vrijuit door het werk krioelen. De sculptuur is ook een ruïne van menselijk leven die bestaat uit plastic en electronica, als een hedendaagse Griekse tempel. Samen met wetenschappers Hans Kroon en Nils van Rooijen, die werkelijk alles weten van planten, kweekte Hock een snelgroeiende plant, die ook door zou groeien als wij de atmosfeer van de aarde verder vervuilen dan waar we zelf in zouden kunnen leven. Zo is Issız de drager van een hoopvol en tegelijkertijd dystopisch narratief, en kunnen we het werk zien als een waarschuwing. De mens verwoest zichzelf, maar niet de wereld: die overleeft ons. We hebben onze ondergang aan onszelf te danken.
Het werk doet aan als een sculptuur uit een vervlogen tijdperk, dat ook vooruitwijst naar de toekomst door elementen uit de cyberpunk te gebruiken. Het vormt zo de ruggengraat van een verloren verleden, maar ook van een toekomst ver van ons vandaan.
Torus (Joeri Woudstra) maakte de muzikale compositie.
