Walvissen zijn levende tijdcapsules. Sommige kunnen wel 250 jaar oud worden. Vandaag klinkt hun wereld voller dan ooit, niet door hun stemmen, maar door ons: scheepsschroeven, olieboringen, sonar en militaire activiteit hebben de oceanen veranderd in een sonische, luidruchtige mist waarin walvissen hun weg moeten vinden.
In Cetacæ vertaalt Gabriele Nasole tijdservaring naar een zintuiglijke installatie. Zijn keramische sculpturen – gebaseerd op walvisschedels, die met hun vorm een natuurlijke versterker zijn – laten bezoekers luisteren en voelen hoe geluid door bot, materie en tijd reist. Zo ontstaat een stille ontmoeting met wezens die ons ver voorbij leven en ons herinneren dat tijd en ruimte niet door mensen worden gedomineerd, maar gedeeld met andere levende wezens.
Research, concept & production: Gabriele Nasole
Thanks to Muséum National d’Histoire Naturelle, Paris; Dr. Olivier Adam; Pepijn Kamminga, Naturalis Biodiversity Center, Leiden; MUMA Museo del Mare Milazzo
In opdracht van / Commissioned by Schemerlicht
